true2u

 ผมเคยมีลูกจ้างอยู่คนนึง นายคนนี้ชื่อ ช
นาย ช นี่ เวลาไม่เมาจะใช้งานได้ดีเลย หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส สุภาพเรียบร้อย ดูดีเป็นคุณหนูกว่าลูกเถ้าแก่อีก แล้วก็มีเมียหน้าตาแบบแม่ค้า กับมีลูกชายอายุสักแปดเก้าขวบสองคน จึงชักหน้าไม่ค่อยจะถึงหลัง แถมหาได้ยังไปลงขวดส่วนนึง แต่หน้าที่การงานเป็นแค่คนขับรถ ผมก็ช่วยเหลือเค้ามาก หางานโอทีให้ทำ ขัดสนก็ให้เบิกล่วงหน้า ไม่มีให้หักก็ผัดไปก่อนไม่เป็นไร แล้วมีอยู่ครั้งนึง เค้าก็เบิกเงินเพิ่มไปอีกสองหมื่นแล้วไม่มาทำงาน
ผมโกรธมาก ไอ้เราช่วยมันตั้งเยอะ ถ้าเงินมันขาดมือก็มาขอยืมสิ บ่นนิดหน่อยเดี๋ยวก็ให้ แต่นี่เล่นยืมแล้วเชิดหนี ทำคุณไม่ขึ้นเลย
ให้คนไปตามตัวเค้ามา วันนั้นจำได้ว่าเค้าพาลูกมาด้วยสองคน ผมก็ด่ามันเสียๆหายๆต่อหน้าเด็ก แถมยังพูดกับเด็กว่า พวกหนูดูนะ พ่อหนูเป็นคนไม่ดี ยืมเงินคนแล้วหนี ไอ้เด็กสองคนนั้นก็ทำตาปริบๆ นาย ช ตอบกลับมาตาแดงๆว่า ถ้าผมไม่ทำอย่างนี้แล้วจะอยู่ได้ไง ทำงานเป็นลูกจ้างอย่างนี้เท่าไรก็ไม่พอเลี้ยงลูก ผมก็เลยต้องเอาเงินนั้นไปลงทุนรถเข็นผลไม้ขาย ถ้าผมมีแล้วผมมาคืนเฮียแน่
ผมฟังแล้วสำนึกแรกคือ ผมคิดถึงแต่หลักการมากไป ใครยืมเงินก็ต้องใช้คืน เราดีกับเค้าเค้าก็น่าจะสำนึกในบุญคุณเรา แล้วพอมันไม่เป็นอย่างนั้นก็โกรธ ก็เสียดายเงิน ซึ่งเงินนั้น จะเสียไปเราก็ไม่ได้เดือดร้อนเลย แต่จริงๆแล้วถ้ามันได้ช่วยครอบครัวนั้นได้มันก็จะดีกว่า แล้วความโกรธทำให้ไม่มีสติคิดหน้าคิดหลัง ทำสิ่งที่ขาดความเป็นคนมากๆคือไปด่าพ่อเค้าว่าเป็นคนไม่ดีต่อหน้าเด็กสองคนนั้น คนที่เป็นเด็กจะรู้สึกยังไง แล้วคนที่เป็นพ่อ แล้วตัวเองถูกด่าว่าเป็นคนไม่ดีต่อหน้าลูก มันจะถูกบีบคั้นสักแค่ไหน แล้วเค้าก็ทำเพราะต้องการดิ้นรนให้ครอบครัว เราแค่รับรู้เรื่องของเค้าโดยผิวเผิน ไม่เคยรู้เลยว่าเค้าทุกข์ยากจริงๆขนาดไหน
เป็นบทเรียนที่ทำให้ผมจำและเสียน้ำตากับการกระทำของตัวเองเลย
บางเรื่องมันไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกถ้าเราคิดให้ตก เหมือนเรื่องเงินทองของนอกกาย หรือศักดิ์ศรีที่มีใครมาลบเหลี่ยมหรือโกงเงิน แต่ถ้าเราไปย้ำมันให้เป็นเรื่องมากไป จนขาดสติยั้งคิด หรือขาดความเป็นคนไป จะทำให้มันเลวร้ายขึ้นอีกทำไม